Jaren geleden heb ik een flinke tijd in de bijstand gezeten. Met twee opgroeiende kinders, meer dan genoeg tijd, en te weinig geld om (naar mijn idee) fatsoenlijk van te leven. Kortom: leuk is anders. Elke keer weer 'was de maand langer dan mijn inkomen', draaide ik iedere gulden 2x om voordat ik hem uitgaf, en was iedere keer dolblij wanneer de kinderbijslag binnen was. Pfew, effe lucht!
Dat gevoel van 'effe lucht' duurde echter hooguit een week, helemaal in de zomer. Mijn jongens en ik zijn alle drie in de 1e helft van juli jarig, dus ga maar na. Je wilt je kinderen niet te kort doen, dus moet er een (gecombineerd) feest gegeven worden. Iedereen in het nieuw, cadeautjes enz. enz. Het geld vliegt je portemonnee uit.
Maar weet je wat nou zo gek was? Geld of niet, eten was er altijd. Net als kleding. Of een fatsoenlijke woning. Vrienden, om mee te spelen en te delen.
Nou ben ik iemand die heel veel houdt van mooie dingen. Schoonheid, in allerlei vormen. Niet dat ik nou zo gek ben op musea of kunst (wat men tegenwoordig 'kunst' noemt, is aan mij meestal niet besteed), maar ik vind een heleboel dingen mooi. Dat kan variëren van een paar schoenen, tot een blauwe hemel, een boek, en alles wat daartussen zit. Kies maar uit.
Het is natuurlijk mogelijk om een paar schoenen of een boek aan te schaffen, maar die blauwe hemel - dat geeft problemen. En als je weinig te verteren hebt, dan wordt het allemaal sowieso een stuk lastiger. Daarom heb ik mezelf aangewend om schoonheid te zoeken in dingen die niets kosten. Het enige dat voor mij telt, is het gevoel dat iets me geeft. En mooie dingen (mensen ook!) maken me nou eenmaal blij.
Wat me altijd verbaasde, is dat als je je ergens voor openstelt - zoals ik dat deed door te besluiten schoonheid te zien - het er opeens lijkt te zijn. Overal om je heen, en juist op de plekken die je niet zou verwachten.
Wat ik me nu nog herinner, en dan heb ik het over een moment van zéker 15 jaar geleden, is dat ik naar huis fietste, omhoog keek, en me verbaasde over dat 'rode-kool-veld'.
???
De hemel was bezaaid met schapenwolkjes, net plukken watten die tegen elkaar aangedrukt leken te zijn, maar door de laagstaande zon leken ze wel paars-rood. Ik zie het nóg voor me!
Of die keer dat ik een plas op straat zag, achtergebleven na weer eens een regenbui, waar een oliefilm op lag. Heb je er wel eens bij stilgestaan hoeveel kleuren daar in zitten? Letterlijk alle kleuren van de regenboog!
En dan die keer dat ik met mijn jongens op een brug liep. Ik keek naar het water, en zag een paar meerkoetjes. Eerder al had ik ze geleerd om vogels te herkennen, maar jongens blijven nu eenmaal jongens, en wat zíj belangrijk vinden, is niet altijd hetzelfde als wat jíj belangrijk vindt. Op mijn vraag: "Weten jullie wat voor vogels dat zijn?" antwoordde Paul dan ook met een opgetogen gezicht: "Ja, dat zijn koevoeten!"
Schoonheid, in zijn puurste vorm...
Nu we al jaren geen geldgebrek meer hebben, probeer ik nog steeds de schoonheid om me heen te zien. Zo is het bijvoorbeeld de laatste dagen heerlijk weer geweest en staat alles weer in bloei. De bomen hier langs de straten zijn wit van de bloesem, onze appelboom staat te pronken met takken vol schoonheid - dat belooft een flinke oogst te worden!
Onze poes heeft vanmiddag twee kittens gekregen - twee wondertjes van schoonheid...
Er is zoveel te zien. Doe je ogen open, KIJK, en GENIET!
Alexandra
vrijdag 22 april 2011
donderdag 21 april 2011
Geluk is een keuze
Vandaag had ik opeens een moment van openbaring. Ik was zó ontspannen, dat ik van mezelf stond te kijken! En dan bedoel ik niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk.
Nu zul je denken, 'maar da's toch niks bijzonders?' Dat is het wèl wanneer je, zoals ik dus, jarenlang hebt doorgebracht als zenuwenlijder-van-het-zuiverste-water.
Van het minste of geringste werd ik al hypernerveus, kon letterlijk over de rooie gaan om niets, had last van hyperventilatie wanneer de directeur van het bedrijf waar ik werkte maar in mijn richting kéék, en had het gevoel alsof ik al het ongeluk en alle pech van de wereld op mijn schouders torste. Ik leefde bij de dag, soms zelfs van uur tot uur, omdat ik bang was vooruit te kijken - 'want er komt uiteraard wel weer iets tussen'. Ik hoopte wel, maar verwachtte niet dat het ooit beter zou worden.
Dat werd gelukkig al een stuk minder toen ik mijn man ontmoette, en duidelijk werd dat ik niet meer overal alleen voor stond. De wetenschap dat hij me accepteerde zoals ik was, scheelde ook al een boel.
Ik bleef echter last houden van depressieve buien.
Al die tijd was ik ervan overtuigd dat het leven dat ik leidde, te wijten was aan de beslissingen die ik had gemaakt. Zo'n houding van 'je hebt je bedje gespreid, slaap er nu ook maar in'; 'eigen schuld, dikke bult' en meer van dat soort fraaie gezegden. Ik wist dan ook dat ikzelf verantwoordelijk was voor hoe mijn leven eruitzag.
MAAR: waar ik niet bij stil stond, was dat ik iedere dag weer opnieuw de keuze had om de zaken te veranderen!
Want geloof het of niet, als je je kijk op de dingen verandert, veranderen de situaties met je mee!
Daar ben ik dan, 12 jaar en 2 kinderen verder, eindelijk achter. Niet echt snugger, hè, om er zo lang over te doen?!
Toch ben ik niet verdrietig/spijtig om die tijd, want het is geen verloren tijd. Ik had het blijkbaar nodig om die jaren door te maken zoals ik heb gedaan, om nu tot dit punt in mijn leven te komen.
In de eerdere artikelen op dit blog heb ik het onder andere gehad over bepalen wat je wilt en gelukkig zijn, overvloed en dankbaar zijn.
Je kiest ervoor om je dankbaarheid te uiten, en dat kan eigenlijk alleen maar als je dankbaar bènt. Gelukkig zijn is echter ook een keuze!
Jazeker, je KIEST ERVOOR om gelukkig te zijn!!!
Een dag of tien geleden ben ik viavia terechtgekomen bij een prachtige (nederlandstalige) site over geluk - je gelukkig voelen, gelukkig zijn, hoe je meer geluk in je leven kunt brengen en zo meer. Hier is-ie: http://www.sochicken.nl/
Nou ben ik iemand die veel 'vraagt' om ergens zeker van te zijn. En met 'vraagt' bedoel ik even een onderonsje met mijn innerlijke stem, mijn intuïtie. En die vertelde me luid en duidelijk dat dit iets was voor mij.
Ik kon een gratis eBook getiteld 'Geluk in een eierdop' downloaden, en dat heb ik gedaan. Het is een leuk, makkelijk te lezen ding dat simpele, uiterst praktische tips geeft over hoe je meer geluk in je leven kunt realiseren. Ik kan het iedereen aanraden!
Even terug naar mijn uitgangspunt. Ik was dus zó ontspannen, dat ik ervan stond te kijken. Ik maakte me geen zorgen dat ik te weinig geld op zak had om boodschappen te doen, dat ik dat leuke shirtje gewoon had gekocht zonder me er eerst druk om te maken dat ik dan waarschijnlijk iets anders zou moeten laten, dat ik me eigenlijk zou moeten insmeren met zonnebrandmiddel (ik zat in de volle zon in de tuin, en dat met een gevoelige huid), dat ik eigenlijk met een bloedvaart de huiskamer moest opruimen omdat de pianostemmer zou komen, en zo nog een tiental andere zaken.
Ik maakte me nergens druk om. Ik genoot alleen maar van de zon op mijn gezicht en de beker koffie in mijn hand, zonder muizenissen in mijn hoofd, en voelde me goed.
Mijn keuze, gedurende die 10 minuten, was gelukkig er alleen maar ZIJN.
Ik wens je vele van deze momenten van openbaring toe.
Alexandra
Nu zul je denken, 'maar da's toch niks bijzonders?' Dat is het wèl wanneer je, zoals ik dus, jarenlang hebt doorgebracht als zenuwenlijder-van-het-zuiverste-water.
Van het minste of geringste werd ik al hypernerveus, kon letterlijk over de rooie gaan om niets, had last van hyperventilatie wanneer de directeur van het bedrijf waar ik werkte maar in mijn richting kéék, en had het gevoel alsof ik al het ongeluk en alle pech van de wereld op mijn schouders torste. Ik leefde bij de dag, soms zelfs van uur tot uur, omdat ik bang was vooruit te kijken - 'want er komt uiteraard wel weer iets tussen'. Ik hoopte wel, maar verwachtte niet dat het ooit beter zou worden.
Dat werd gelukkig al een stuk minder toen ik mijn man ontmoette, en duidelijk werd dat ik niet meer overal alleen voor stond. De wetenschap dat hij me accepteerde zoals ik was, scheelde ook al een boel.
Ik bleef echter last houden van depressieve buien.
Al die tijd was ik ervan overtuigd dat het leven dat ik leidde, te wijten was aan de beslissingen die ik had gemaakt. Zo'n houding van 'je hebt je bedje gespreid, slaap er nu ook maar in'; 'eigen schuld, dikke bult' en meer van dat soort fraaie gezegden. Ik wist dan ook dat ikzelf verantwoordelijk was voor hoe mijn leven eruitzag.
MAAR: waar ik niet bij stil stond, was dat ik iedere dag weer opnieuw de keuze had om de zaken te veranderen!
Want geloof het of niet, als je je kijk op de dingen verandert, veranderen de situaties met je mee!
Daar ben ik dan, 12 jaar en 2 kinderen verder, eindelijk achter. Niet echt snugger, hè, om er zo lang over te doen?!
Toch ben ik niet verdrietig/spijtig om die tijd, want het is geen verloren tijd. Ik had het blijkbaar nodig om die jaren door te maken zoals ik heb gedaan, om nu tot dit punt in mijn leven te komen.
In de eerdere artikelen op dit blog heb ik het onder andere gehad over bepalen wat je wilt en gelukkig zijn, overvloed en dankbaar zijn.
Je kiest ervoor om je dankbaarheid te uiten, en dat kan eigenlijk alleen maar als je dankbaar bènt. Gelukkig zijn is echter ook een keuze!
Jazeker, je KIEST ERVOOR om gelukkig te zijn!!!
Een dag of tien geleden ben ik viavia terechtgekomen bij een prachtige (nederlandstalige) site over geluk - je gelukkig voelen, gelukkig zijn, hoe je meer geluk in je leven kunt brengen en zo meer. Hier is-ie: http://www.sochicken.nl/
Nou ben ik iemand die veel 'vraagt' om ergens zeker van te zijn. En met 'vraagt' bedoel ik even een onderonsje met mijn innerlijke stem, mijn intuïtie. En die vertelde me luid en duidelijk dat dit iets was voor mij.
Ik kon een gratis eBook getiteld 'Geluk in een eierdop' downloaden, en dat heb ik gedaan. Het is een leuk, makkelijk te lezen ding dat simpele, uiterst praktische tips geeft over hoe je meer geluk in je leven kunt realiseren. Ik kan het iedereen aanraden!
Even terug naar mijn uitgangspunt. Ik was dus zó ontspannen, dat ik ervan stond te kijken. Ik maakte me geen zorgen dat ik te weinig geld op zak had om boodschappen te doen, dat ik dat leuke shirtje gewoon had gekocht zonder me er eerst druk om te maken dat ik dan waarschijnlijk iets anders zou moeten laten, dat ik me eigenlijk zou moeten insmeren met zonnebrandmiddel (ik zat in de volle zon in de tuin, en dat met een gevoelige huid), dat ik eigenlijk met een bloedvaart de huiskamer moest opruimen omdat de pianostemmer zou komen, en zo nog een tiental andere zaken.
Ik maakte me nergens druk om. Ik genoot alleen maar van de zon op mijn gezicht en de beker koffie in mijn hand, zonder muizenissen in mijn hoofd, en voelde me goed.
Mijn keuze, gedurende die 10 minuten, was gelukkig er alleen maar ZIJN.
Ik wens je vele van deze momenten van openbaring toe.
Alexandra
woensdag 20 april 2011
Schaarste? Of overvloed?
Weet je wat overvloed is? Dat overal meer dan voldoende van is.
En schaarste? Inderdaad, precies het tegenovergestelde.
De doorsnee-Nederlander heeft het niet slecht. Rijk in de zin van materiële zaken is misschien anders, maar men komt doorgaans niets tekort. Er is een overvloed aan artikelen en diensten, al dan niet noodzakelijk, die indien gewenst, aangeschaft of gebruikt kunnen worden. Misschien niet onmiddellijk (financieel gezien), maar toch - het kán allemaal.
Kun je me dan uitleggen waarom er zoveel mensen hier in het Westen leven met het idee, dat ze van alles 'niet genoeg' of zelfs 'te weinig' hebben? Of waarom wij Nederlanders altijd maar roepen dat we 'op de kleintjes moeten letten', zuinig moeten zijn, moeten zorgen voor 'een appeltje voor de dorst', enz.enz.?
Volgens mij is het antwoord: leven vanuit een armoede-bewustzijn.
Ik hoor je denken: wat is dát nou weer?!
Ga bij jezelf eens na hoe je bent opgevoed. Wat hebben je ouders je meegegeven in je (vroege) jeugd? Was het zoiets als 'altijd netjes je bord leegeten - het is zonde om goed eten weg te gooien'? Of als je met je moeder boodschappen ging doen, zei ze dan dingen als 'nee, niet die, die is te duur - neem deze maar'? Kreeg je de afleggertjes van je broer of zus te dragen, en was het een feest als je met je verjaardag of kerstmis nieuwe kleding kreeg, helemaal speciaal voor jou alleen? Wat denk je van het gezegde 'als je voor een dubbeltje geboren bent, wordt je nooit een kwartje'?
Als je - zoals ik - ouders had die de oorlog en de hongerwinter hebben meegemaakt en altijd hard gewerkt hebben, dan is dat allemaal uitstekend te begrijpen. Let wel, ik zeg begrijpen, niet goedkeuren.
Hoezo? Daar is toch niets mis mee?
Nee, mis is er niets - behalve dan dat we het bewustzijns-patroon van onze ouders aan het kopiëren zijn, en daardoor vaak ook hun omstandigheden.
Nu even wat anders.
Loop eens naar een willekeurige kast in je huis en trek die open. Je maakt mij niet wijs dat die kast leeg is, of het nou een kledingkast, een keukenkastje of een meterkast is. Er ligt/staat altijd wel íets in, al is het slechts een stoffer-en-blik. De meeste kasten zijn ruim voorzien van inhoud. Iedereen kent wel het beeld van 'je trekt een kastdeur open, en de inhoud valt over je heen' (tienerkamers hebben daar nog wel eens last van...).
Laat de inhoud van je kast eens op je inwerken. Schaarste? Of overvloed?
Ikzelf had het vorige week. Ik liep naar de voorraadkast, omdat ik trek had in 'iets'. Geen idee wat, maar 'iets'. Ik trok de deur open, en stond daar - te kijken naar een massief volgebouwde wand met van alles en nog wat. Voorraad. Etenswaar. Keus te over. Ik zou er bijna zèlf een winkeltje van kunnen beginnen! En dat terwijl ik al jaren (en ik overdrijf echt niet) het gevoel had dat er niet genoeg in huis was!
Wat was ik aan het doen? Het patroon van mijn ouders aan het kopiëren. Hamsteren, want er mocht eens wat gebeuren. Alle reclames aflopen, twee vriezers vol met etenswaar laden, groot inkopen 'want het is nu voordelig', en ga zo maar door.
En verder altijd een gevoel hebben van 'ieder dubbeltje 2x omdraaien voor het uit te geven'. Kortom: een armoede-bewustzijn.
Hoe krom kun je denken? Hoe ONrealistisch?
Geloof me, ik deed de deur van de voorraadkast dicht, en schaamde me.
Diep.
Toen ik weer een beetje tot mezelf was gekomen, ben ik een lijstje gaan maken van alle dingen waar ik dankbaar voor ben. En als eerste stond daar: ... de overvloed waarin ik leef.
Als je nooit iets tekort komt, nergens gebrek aan hebt, je gezond bent, een dak boven je hoofd hebt en kleding aan je lichaam, wat zeur je dan eigenlijk?!
Wees blij met en dankbaar voor hetgeen je hebt, tastbaar of niet. Wat denk je van de liefde in je gezin, binnen je familie, je vrienden en kennissen?
Je leeft hier in overvloed; ZIE die nu ook!
En wees er dankbaar voor.
Alexandra
En schaarste? Inderdaad, precies het tegenovergestelde.
De doorsnee-Nederlander heeft het niet slecht. Rijk in de zin van materiële zaken is misschien anders, maar men komt doorgaans niets tekort. Er is een overvloed aan artikelen en diensten, al dan niet noodzakelijk, die indien gewenst, aangeschaft of gebruikt kunnen worden. Misschien niet onmiddellijk (financieel gezien), maar toch - het kán allemaal.
Kun je me dan uitleggen waarom er zoveel mensen hier in het Westen leven met het idee, dat ze van alles 'niet genoeg' of zelfs 'te weinig' hebben? Of waarom wij Nederlanders altijd maar roepen dat we 'op de kleintjes moeten letten', zuinig moeten zijn, moeten zorgen voor 'een appeltje voor de dorst', enz.enz.?
Volgens mij is het antwoord: leven vanuit een armoede-bewustzijn.
Ik hoor je denken: wat is dát nou weer?!
Ga bij jezelf eens na hoe je bent opgevoed. Wat hebben je ouders je meegegeven in je (vroege) jeugd? Was het zoiets als 'altijd netjes je bord leegeten - het is zonde om goed eten weg te gooien'? Of als je met je moeder boodschappen ging doen, zei ze dan dingen als 'nee, niet die, die is te duur - neem deze maar'? Kreeg je de afleggertjes van je broer of zus te dragen, en was het een feest als je met je verjaardag of kerstmis nieuwe kleding kreeg, helemaal speciaal voor jou alleen? Wat denk je van het gezegde 'als je voor een dubbeltje geboren bent, wordt je nooit een kwartje'?
Als je - zoals ik - ouders had die de oorlog en de hongerwinter hebben meegemaakt en altijd hard gewerkt hebben, dan is dat allemaal uitstekend te begrijpen. Let wel, ik zeg begrijpen, niet goedkeuren.
Hoezo? Daar is toch niets mis mee?
Nee, mis is er niets - behalve dan dat we het bewustzijns-patroon van onze ouders aan het kopiëren zijn, en daardoor vaak ook hun omstandigheden.
Nu even wat anders.
Loop eens naar een willekeurige kast in je huis en trek die open. Je maakt mij niet wijs dat die kast leeg is, of het nou een kledingkast, een keukenkastje of een meterkast is. Er ligt/staat altijd wel íets in, al is het slechts een stoffer-en-blik. De meeste kasten zijn ruim voorzien van inhoud. Iedereen kent wel het beeld van 'je trekt een kastdeur open, en de inhoud valt over je heen' (tienerkamers hebben daar nog wel eens last van...).
Laat de inhoud van je kast eens op je inwerken. Schaarste? Of overvloed?
Ikzelf had het vorige week. Ik liep naar de voorraadkast, omdat ik trek had in 'iets'. Geen idee wat, maar 'iets'. Ik trok de deur open, en stond daar - te kijken naar een massief volgebouwde wand met van alles en nog wat. Voorraad. Etenswaar. Keus te over. Ik zou er bijna zèlf een winkeltje van kunnen beginnen! En dat terwijl ik al jaren (en ik overdrijf echt niet) het gevoel had dat er niet genoeg in huis was!
Wat was ik aan het doen? Het patroon van mijn ouders aan het kopiëren. Hamsteren, want er mocht eens wat gebeuren. Alle reclames aflopen, twee vriezers vol met etenswaar laden, groot inkopen 'want het is nu voordelig', en ga zo maar door.
En verder altijd een gevoel hebben van 'ieder dubbeltje 2x omdraaien voor het uit te geven'. Kortom: een armoede-bewustzijn.
Hoe krom kun je denken? Hoe ONrealistisch?
Geloof me, ik deed de deur van de voorraadkast dicht, en schaamde me.
Diep.
Toen ik weer een beetje tot mezelf was gekomen, ben ik een lijstje gaan maken van alle dingen waar ik dankbaar voor ben. En als eerste stond daar: ... de overvloed waarin ik leef.
Als je nooit iets tekort komt, nergens gebrek aan hebt, je gezond bent, een dak boven je hoofd hebt en kleding aan je lichaam, wat zeur je dan eigenlijk?!
Wees blij met en dankbaar voor hetgeen je hebt, tastbaar of niet. Wat denk je van de liefde in je gezin, binnen je familie, je vrienden en kennissen?
Je leeft hier in overvloed; ZIE die nu ook!
En wees er dankbaar voor.
Alexandra
Uitgesteld geluk bestaat niet
Stel je de volgende situatie eens voor.
Je gaat op vakantie, hebt genoeg tijd en geld (heerlijk, zo'n dagdroom!). Je gaat met de auto naar ... laten we het punt B noemen. Er leiden twee wegen naar punt B, dus moet je kiezen. Je kunt kiezen uit een korte, maar lastige weg en langere weg met veel natuurschoon.
Wat ikzelf zou kiezen, is jullie al bij voorbaat duidelijk: de langere weg.
Waarom? Het GEVOEL.
Ik kies ervoor me lekker en ontspannen te voelen vanaf het vertrek, en onderweg te genieten van waar ik langs kom en de voorpret van de bestemming. Liever dat, dan dat ik me eerst door een stress-gevoel heen moet werken om me pas te kunnen ontspannen en lekker te gaan voelen op mijn bestemming.
Laat hier je gedachten eens over gaan. Jezelf eerst een zootje stress opleggen en, pas als je dat overwonnen hebt, jezelf 'belonen' met een poos bijkomen, in de hoop je daarna lekker te voelen en je te kunnen ontspannen. Stress laat je tenslotte niet zo een-twee-drie los, dat suddert nog een poosje door. Sterker nog: je bent nu op vakantie en dus 'verplicht' je lekker te voelen. Vreemd dat dat gevoel van ontspanning ongrijpbaar lijkt te zijn...
Wat je in feite doet, is je (gevoel van) geluk uitstellen. Waarom?
Wáárom moet je eerst van alles, om dan pas iets te mogen? Uitgesteld geluk bestaat niet.
Ik herhaal het nog eens: UITGESTELD GELUK BESTAAT NIET!!!
Da's net zoiets als 'Morgen zal ik...' - morgen komt nooit. Er is/gebeurt altijd wel wat waardoor je jezelf iets leuks/positiefs niet gunt.
Je creëert hiermee echter een probleem, namelijk dat je verleert om je gelukkig te voelen. Je voelt uiteindelijk alleen nog maar 'ik moet eerst...', en niet meer 'ik mag nu...'. Je staat jezelf niet toe om blij en gelukkig te zijn!
Snak je naar wat meer geluk en positiviteit in je leven? Probeer dan dit eens:
Zet een kookwekker of de timer van je mobiel op 5 minuten. Ga dan in een luie stoel of op de bank zitten, doe je ogen dicht en denk aan iets dat je leuk vindt, iemand die je lief is, of iets anders dat je blij maakt.
Plaats jezelf dan in de situatie die je voor ogen hebt, en droom een beetje weg. Probeer het hele gebeuren een zo gelukkig mogelijk gevoel mee te geven.
Als de wekker/timer afloopt, zul je je rustiger en blijer voelen dan eerst.
Het is een hele simpele manier om wat meer kleur in je leven te brengen, en het leert je om positieve gevoelens te accepteren. Die zijn er tenslotte niet alleen voor anderen! GUN JEZELF minstens 1x per dag zo'n ontspannen 'tripje naar het geluk', en sta jezelf toe om je goed te voelen!
Alexandra
Je gaat op vakantie, hebt genoeg tijd en geld (heerlijk, zo'n dagdroom!). Je gaat met de auto naar ... laten we het punt B noemen. Er leiden twee wegen naar punt B, dus moet je kiezen. Je kunt kiezen uit een korte, maar lastige weg en langere weg met veel natuurschoon.
Wat ikzelf zou kiezen, is jullie al bij voorbaat duidelijk: de langere weg.
Waarom? Het GEVOEL.
Ik kies ervoor me lekker en ontspannen te voelen vanaf het vertrek, en onderweg te genieten van waar ik langs kom en de voorpret van de bestemming. Liever dat, dan dat ik me eerst door een stress-gevoel heen moet werken om me pas te kunnen ontspannen en lekker te gaan voelen op mijn bestemming.
Laat hier je gedachten eens over gaan. Jezelf eerst een zootje stress opleggen en, pas als je dat overwonnen hebt, jezelf 'belonen' met een poos bijkomen, in de hoop je daarna lekker te voelen en je te kunnen ontspannen. Stress laat je tenslotte niet zo een-twee-drie los, dat suddert nog een poosje door. Sterker nog: je bent nu op vakantie en dus 'verplicht' je lekker te voelen. Vreemd dat dat gevoel van ontspanning ongrijpbaar lijkt te zijn...
Wat je in feite doet, is je (gevoel van) geluk uitstellen. Waarom?
Wáárom moet je eerst van alles, om dan pas iets te mogen? Uitgesteld geluk bestaat niet.
Ik herhaal het nog eens: UITGESTELD GELUK BESTAAT NIET!!!
Da's net zoiets als 'Morgen zal ik...' - morgen komt nooit. Er is/gebeurt altijd wel wat waardoor je jezelf iets leuks/positiefs niet gunt.
Je creëert hiermee echter een probleem, namelijk dat je verleert om je gelukkig te voelen. Je voelt uiteindelijk alleen nog maar 'ik moet eerst...', en niet meer 'ik mag nu...'. Je staat jezelf niet toe om blij en gelukkig te zijn!
Snak je naar wat meer geluk en positiviteit in je leven? Probeer dan dit eens:
Zet een kookwekker of de timer van je mobiel op 5 minuten. Ga dan in een luie stoel of op de bank zitten, doe je ogen dicht en denk aan iets dat je leuk vindt, iemand die je lief is, of iets anders dat je blij maakt.
Plaats jezelf dan in de situatie die je voor ogen hebt, en droom een beetje weg. Probeer het hele gebeuren een zo gelukkig mogelijk gevoel mee te geven.
Als de wekker/timer afloopt, zul je je rustiger en blijer voelen dan eerst.
Het is een hele simpele manier om wat meer kleur in je leven te brengen, en het leert je om positieve gevoelens te accepteren. Die zijn er tenslotte niet alleen voor anderen! GUN JEZELF minstens 1x per dag zo'n ontspannen 'tripje naar het geluk', en sta jezelf toe om je goed te voelen!
Alexandra
dinsdag 19 april 2011
Wat willen we nou eigenlijk?
Tja, daar zit je dan. Goeie vraag. Wat wil ik eigenlijk?
Al jaren was me duidelijk wat ik niet wilde, maar wat ik nou wèl wilde... in ieder geval niet nog meer van hetzelfde.
Die sleur, het geleefd worden, het 'heilige moeten'... Vooral het idee dat je overal alleen voor staat, waar of niet. Je wordt al moe bij de gedachte!
Daar tegenover staat het 'iets doen wat je leuk vindt'. Ga maar na: je voelt je lekkerder in je vel, je bent lekker bezig, kortom: je krijgt er energie van.
Als je dit zo leest, zou je dus denken: Nou, dan ga je toch doen wat je leuk vindt!... Was het maar zo simpel... Wie zorgt er dan voor de centen?... Zucht...
Maar als ik je nou vertel dat het inderdaad zo simpel kan zijn?
Jaren geleden had een grote uitzendorganisatie de slogan Geef mij een baan die bij me past, en ik hoef nooit meer te werken.
Laat dat eens even op je inwerken.
Geef mij een baan die bij me past, en ik hoef nooit meer te werken.
Als je kijkt naar de gevoelens die schuilgaan achter deze woorden, begrijp je de psychologische waarde hiervan.
Een baan die bij me past - voelt positief: het klinkt leuk, ik kan doen wat ik leuk vind, ik kan een stukje van mezelf 'kwijt' in deze baan.
Werken - heeft eigenlijk een negatieve lading; het 'heilige moeten' komt hier weer om de hoek kijken, want je moet tenslotte geld verdienen om van te leven.
Ik hoef nooit meer te werken - hoera! Weer een positief gevoel.
Dus, wanneer je deze elementen samenvoegt tot bovenstaande zin, is wat er in feite gezegd wordt: Geef me werk dat bij me past en ik zal me altijd lekker voelen met wat ik doe, een beetje alsof ik met een hobby bezig ben.
Maar klopt dat eigenlijk wel?
Pak een vel papier en een pen, en zet een streep in het midden, van boven naar beneden.
Ga eens na bij jezelf of je dat wat je doet om je salaris mee te verdienen, nou eigenlijk echt leuk vindt. Stel jezelf een aantal vragen, zoals: Past die baan wel echt bij me? Of: past die baan nog steeds bij me? Vind ik wat ik doe nog steeds leuk, of doe ik het bij gebrek aan beter? Als ik kon, zou ik dan iets anders gaan doen? Hoe voelt het 's morgens voordat ik de deur uitga?
Schrijf de antwoorden op, links van de streep.
Stel jezelf dan nu de vraag: waar word ik blij van? Wat maakt mij gelukkig?
Denk bijvoorbeeld aan je hobby's, vakantie's, blije herinneringen enz. Vergeet niet om ook de mensen waar je om geeft te noemen.
Schrijf de antwoorden op, rechts van de streep.
Bekijk nu beide lijstjes eens goed, en dan niet alleen met je hoofd, maar ook met je hart. WAAR ligt je hart, je positieve gevoel?
Als je hart in je baan/werk ligt, ben je een gezegend mens. Houen zo!
De meesten van ons zullen echter moeten toegeven dat ons hart eerder aan de rechterkant ligt. Wat nu?
Hou me ten goede, ik zal de laatste zijn die je vertelt dat je dan maar je baan moet opgeven om datgene te gaan doen wat je leuk vindt.
Wat ik echter wel wil bereiken met dit artikel, is dat je eens bij jezelf nagaat waar je nou gelukkig van wordt, wat je blij maakt.
Want wat we nou eigenlijk willen is: GELUKKIG ZIJN.
Om wat meer kleur, geur en positiviteit in je leven (terug) te brengen, kun je beginnen met jezelf eens wat vaker een moment met iets van de rechterkant van je lijstje te gunnen. Ja, inderdaad, GUNNEN. Vaak gaan we voorbij aan wat we in feite nodig hebben om goed te functioneren, en dat is een beetje verwend worden. Dat gevoel van gelukkig zijn. Je zult zien dat je meer energie krijgt, dat een heleboel dingen je makkelijker afgaan, dat je minder aan negatieve zaken tilt. Je richt je meer op het positieve, dat wat je blij maakt.
Er zijn van die gouden momenten, waarin opeens alles je duidelijk is, dat je zeker weet dat je op de juiste plaats, op de juiste tijd, en met de juiste mensen samen bent. Dat letterlijk alles op zijn plaats valt.
Wanneer je zo'n moment beleeft, voel je je absoluut gelukkig, en weet je opeens wat je moet doen om verder te gaan. Om datgene te bereiken wat je eigenlijk echt wilt: GELUKKIG ZIJN.
Alexandra
Al jaren was me duidelijk wat ik niet wilde, maar wat ik nou wèl wilde... in ieder geval niet nog meer van hetzelfde.
Die sleur, het geleefd worden, het 'heilige moeten'... Vooral het idee dat je overal alleen voor staat, waar of niet. Je wordt al moe bij de gedachte!
Daar tegenover staat het 'iets doen wat je leuk vindt'. Ga maar na: je voelt je lekkerder in je vel, je bent lekker bezig, kortom: je krijgt er energie van.
Als je dit zo leest, zou je dus denken: Nou, dan ga je toch doen wat je leuk vindt!... Was het maar zo simpel... Wie zorgt er dan voor de centen?... Zucht...
Maar als ik je nou vertel dat het inderdaad zo simpel kan zijn?
Jaren geleden had een grote uitzendorganisatie de slogan Geef mij een baan die bij me past, en ik hoef nooit meer te werken.
Laat dat eens even op je inwerken.
Geef mij een baan die bij me past, en ik hoef nooit meer te werken.
Als je kijkt naar de gevoelens die schuilgaan achter deze woorden, begrijp je de psychologische waarde hiervan.
Een baan die bij me past - voelt positief: het klinkt leuk, ik kan doen wat ik leuk vind, ik kan een stukje van mezelf 'kwijt' in deze baan.
Werken - heeft eigenlijk een negatieve lading; het 'heilige moeten' komt hier weer om de hoek kijken, want je moet tenslotte geld verdienen om van te leven.
Ik hoef nooit meer te werken - hoera! Weer een positief gevoel.
Dus, wanneer je deze elementen samenvoegt tot bovenstaande zin, is wat er in feite gezegd wordt: Geef me werk dat bij me past en ik zal me altijd lekker voelen met wat ik doe, een beetje alsof ik met een hobby bezig ben.
Maar klopt dat eigenlijk wel?
Pak een vel papier en een pen, en zet een streep in het midden, van boven naar beneden.
Ga eens na bij jezelf of je dat wat je doet om je salaris mee te verdienen, nou eigenlijk echt leuk vindt. Stel jezelf een aantal vragen, zoals: Past die baan wel echt bij me? Of: past die baan nog steeds bij me? Vind ik wat ik doe nog steeds leuk, of doe ik het bij gebrek aan beter? Als ik kon, zou ik dan iets anders gaan doen? Hoe voelt het 's morgens voordat ik de deur uitga?
Schrijf de antwoorden op, links van de streep.
Stel jezelf dan nu de vraag: waar word ik blij van? Wat maakt mij gelukkig?
Denk bijvoorbeeld aan je hobby's, vakantie's, blije herinneringen enz. Vergeet niet om ook de mensen waar je om geeft te noemen.
Schrijf de antwoorden op, rechts van de streep.
Bekijk nu beide lijstjes eens goed, en dan niet alleen met je hoofd, maar ook met je hart. WAAR ligt je hart, je positieve gevoel?
Als je hart in je baan/werk ligt, ben je een gezegend mens. Houen zo!
De meesten van ons zullen echter moeten toegeven dat ons hart eerder aan de rechterkant ligt. Wat nu?
Hou me ten goede, ik zal de laatste zijn die je vertelt dat je dan maar je baan moet opgeven om datgene te gaan doen wat je leuk vindt.
Wat ik echter wel wil bereiken met dit artikel, is dat je eens bij jezelf nagaat waar je nou gelukkig van wordt, wat je blij maakt.
Want wat we nou eigenlijk willen is: GELUKKIG ZIJN.
Om wat meer kleur, geur en positiviteit in je leven (terug) te brengen, kun je beginnen met jezelf eens wat vaker een moment met iets van de rechterkant van je lijstje te gunnen. Ja, inderdaad, GUNNEN. Vaak gaan we voorbij aan wat we in feite nodig hebben om goed te functioneren, en dat is een beetje verwend worden. Dat gevoel van gelukkig zijn. Je zult zien dat je meer energie krijgt, dat een heleboel dingen je makkelijker afgaan, dat je minder aan negatieve zaken tilt. Je richt je meer op het positieve, dat wat je blij maakt.
Er zijn van die gouden momenten, waarin opeens alles je duidelijk is, dat je zeker weet dat je op de juiste plaats, op de juiste tijd, en met de juiste mensen samen bent. Dat letterlijk alles op zijn plaats valt.
Wanneer je zo'n moment beleeft, voel je je absoluut gelukkig, en weet je opeens wat je moet doen om verder te gaan. Om datgene te bereiken wat je eigenlijk echt wilt: GELUKKIG ZIJN.
Alexandra
maandag 18 april 2011
Mijn dromen zijn geen bedrog...
... maar dromen. Een zinnetje dat ik ooit eens ergens heb gelezen en dat is blijven hangen. Maar wat is een droom nou eigenlijk?
Om eerlijk te zijn, ik weet er erg weinig van. Er zijn hele studies gedaan naar wat er allemaal gebeurt tijdens je slaap, wat voor soort slaap enz. enz., maar dat is eigenlijk niet wat ik hier bedoel. Waar het mij om gaat is de DAGDROOM, oftewel 'wat zou ik graag doen als...' Vul maar in.
Ken je dat gevoel? Dat je je eigenlijk een beetje verloren voelt, 'geleefd te worden' in plaats van zelf te leven, geen duidelijk doel voor ogen, wel een overvloed aan tijd maar niet genoeg geld om ervan te genieten?
Ik zal mezelf eerst eens voorstellen, dan hebben jullie een beter idee welke malloot hier zit te schrijven.
Alexandra is de naam, momenteel 51 jaar, moeder van 4 zoons, getrouwd, huisvrouw. Dat is uiteraard niet altijd zo geweest.
Na mijn opleiding bij Schoevers ben ik een fiks aantal jaren werkzaam geweest als secretaresse. In die tijd werd ik zwanger en beviel van een tweeling - een verrassing in duplo, die ik alleen heb opgevoed omdat de vader een houding had van 'wie het krijgt, mag het houden' en achter de horizon verdween. Abortus of afstaan voor adoptie was niets voor mij, vandaar dat ze bij me bleven. Deze twee donderstenen, Roger en Paul, waren 15 toen ik mijn man Rob ontmoette.
In die tijd was ik werkzaam in de IT, en Rob is programmeur. Samen hebben we nog twee knullen gekregen, Victor en Oscar.
Voordat we besloten om toch nog samen aan kinderen 'te gaan beginnen' (de oudsten waren het huis al uit), was de afspraak gemaakt dat ik thuis zou blijven tot de jongste (we wilden er 2) 4 jaar oud zou zijn en dus naar de basisschool zou gaan. Onderhand is Oscar 6½, en ik ben nog steeds thuis...
Begrijp me goed, ik voel mezelf níet 'zielig' of zo! Een beetje stuurloos, dat wel. Soms heb ik het idee in een soort vacuüm te leven dat bepaald wordt door de schooltijden van de jongens. Daar komt dan nog bij dat ik maar een erg klein sociaal netwerk heb, geen familie in de buurt heb wonen - en een man voor wie hetzelfde geldt.
Dus ga je je op hobby's storten. Ik ben altijd gek geweest op lezen en had ook een hele wand vol boeken (van vloer tot plafond) toen ik Rob leerde kennen. Aangezien hij zich na verloop van tijd scheel begon te ergeren aan de groeiende hoeveelheid lectuur, ben ik die voorzichtig gaan verkopen via eBay. Tja, dat bleek te lopen, alleen vond meneer dat het zonde was om je goeie geld uit te geven aan een internetwinkeltje, waarbij je per aangeboden artikel ook nog eens extra moest betalen. Dus kwam er een site in tweedehands boeken.
Leuk, maar nu hebben we dus bijna 2x zoveel boeken in huis als toen ik begon op eBay... en de site genereert weinig inkomsten. Het is na 2 jaar nog steeds een uit de hand gelopen hobby.
En nu zijn we weer terug bij het dromen.
Een tijdlang deed ik weinig anders dan lezen - wie appelen vaart, appelen eet en zo. Sommige dingen zetten je dan echter wel aan het denken. En nu ben ik dus aan het dromen.
Yep, DAGdromen.
Wat is dat nou eigenlijk, een dagdroom? Vandaag hoorde ik iemand zeggen dat het eigenlijk een lichte vorm van trance is. Mogelijk. Voor mij is het meer zoiets van mijn gedachten richten op iets wat ik mooi/leuk vind, en dan maar afwachten waar mijn gedachten heendwalen. Het gewoon laten gebeuren, een beetje meedrijven. Heerlijk ontspannend, helemaal als je met je ogen dicht in een tuinstoel in de zon bent geparkeerd!
En weet je wat ik laatst ontdekte? Dat ik gewoon een DOEL moet hebben!
Hmmmmm, een doel... zoals wat?
We hebben het echt niet slecht, met 1 inkomen dat iets boven gemiddeld ligt, een eigen huis en eigen transport, een vouwwagen voor de vakantie en de kinders op sport. Alleen heb je vaak het gevoel dat er méér moet zijn. Meer te beleven, meer te zien, meer mensen te ontmoeten, meer om te onderzoeken, meer om van te houden... gewoon meer.
Wat nu?
Van een vriendin kreeg ik het boek The Secret te leen laatst, en ik had er wat in zitten neuzen. Veel van wat ik las was me al bekend, maar echt fanatiek ermee bezig was ik niet. En die wet van de aantrekkingskracht... leuk, maar werkt dat dan? Voor mij?
Enfin, ik zat daar dus vorige week in de tuin met de oogjes dicht te bedenken waarvoor ik dankbaar was, wat ik heb beleefd waar ik me super bij voelde. Dan ga je in gedachten leuke, blije herinneringen ophalen, en voor je het weet heb je een grijns op je gezicht. Dat voelde lekker! ...
Heeeee...
Dat was een eye-opener, zeg! Probeer het maar eens, voor je het weet komt de zon achter de wolken van je slechte bui vandaan en zit je te glimlachen.
Ik ben daarna eens gaan grasduinen op het internet en kwam van alles tegen over positief denken. Nou heb ik dat jaren geleden al geprobeerd, maar het bleek niks voor mij te zijn. Beter gezegd: ik wist niet hoe ik het voor mij kon laten werken.
Ho even, tikkie terug, Jaap. Hoe ben je ook alweer aan je vent gekomen?
Oeps...
Jullie moeten weten dat ik Rob 'aangetrokken' heb door tegen mezelf te blijven herhalen dat de juiste partner nu naar me toekomt. En verdomd: het werkte!
Maar even alle gekheid op een stokje: ik begin te geloven dat zo'n 'bewuste' dagdroom met een doel dus wel degelijk kan werken. Vandaar ook de titel "Mijn dromen zijn geen bedrog..." - ik wil ze werkelijkheid maken!
In The Secret kom je vele Amerikaanse grootheden tegen. Eén daarvan is Joe Vitale. Ik heb een eBook van hem gedownload en kwam daar iets tegen dat me de bekende 'schop onder de kont' gaf. In het kort komt het erop neer dat je dus van je kont áf moet komen, wil je iets bereiken. 'Many people forget the action. It's even there, in the Law of AttrACTION'. Doinnnggg...
Of je een klap voor je kop krijgt.
Een doel dus. Goh, hoe ga je dat nou weer aanpakken? Ik heb me letterlijk eens achter de oren gekrabt. Al jaren weet ik uitstekend wat ik NIET wil, net als het gros van de mensen, denk ik. Maar bepaal nou maar eens wat je WEL wilt... da's makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik ben om te beginnen maar eens gaan bedenken wat ik leuk vind. En dan heb ik het niet over wéér een hobby, maar een herinnering 'met een gouden randje', zoals mijn trouwdag, onze huwelijksreis naar de Dominicaanse Republiek, de geboorten van mijn zoons...
Nog een keer trouwen, nog een kind erbij... dat leken me niet zulke beste ideeën. Maar nog een bezoek aan de Dominicaanse Republiek - dáár kon ik me wel in vinden!
Mijn droom (doel) is om nog dit jaar met 8 mensen 3 weken naar de Dominicaanse Republiek te gaan en daar Kerst en Oud en Nieuw door te brengen.
Zoals eerder opgemerkt, we hebben het echt niet slecht, maar om nou zomaar even een tropische vakantie te boeken - da's andere koek.
En daar komt dan de actie om de hoek kijken. Als je iets echt wilt, kun je niet op de bank (of in de tuin) blijven zitten, positief denken, en verwachten dat het geld (of andere middelen) wel naar je toekomt waaien. Je moet iets doen.
De vraag is alleen: wat?
Ik ben eens gaan inventariseren wat mijn talenten zijn:
- ik spreek vloeiend Engels (bijles geven)
- iets minder vloeiend Frans (idem)
- ben een uitstekende kok
- kan voetmassages geven
- kan magnetiseren
- kan schrijven
Mogelijk heb ik nog veel meer talenten, oftewel eigenschappen die anderen nodig hebben (en die dus te verzilveren zijn), maar die voor mij zo gewoon zijn, dat ik er niet eens bij stilsta.
Zoiets als dat ik mezelf vaak een 'lui beest' noem, maar dan in positieve zin: ik verzet liever één keer een berg werk om iets goed te organiseren en dat ik daarna de zaak fluitend afkan, dan dat ik iedere keer alles opnieuw van begin af aan moet doen.
En nu zijn we dan beland bij de reden waarom ik deze blog ben begonnen. Graag zou ik reacties krijgen. Iedereen die meedenkt, met suggesties komt of anderszins zijn/haar gedachten wil delen, is van harte welkom en bij deze reeds bedankt!
Alexandra
Om eerlijk te zijn, ik weet er erg weinig van. Er zijn hele studies gedaan naar wat er allemaal gebeurt tijdens je slaap, wat voor soort slaap enz. enz., maar dat is eigenlijk niet wat ik hier bedoel. Waar het mij om gaat is de DAGDROOM, oftewel 'wat zou ik graag doen als...' Vul maar in.
Ken je dat gevoel? Dat je je eigenlijk een beetje verloren voelt, 'geleefd te worden' in plaats van zelf te leven, geen duidelijk doel voor ogen, wel een overvloed aan tijd maar niet genoeg geld om ervan te genieten?
Ik zal mezelf eerst eens voorstellen, dan hebben jullie een beter idee welke malloot hier zit te schrijven.
Alexandra is de naam, momenteel 51 jaar, moeder van 4 zoons, getrouwd, huisvrouw. Dat is uiteraard niet altijd zo geweest.
Na mijn opleiding bij Schoevers ben ik een fiks aantal jaren werkzaam geweest als secretaresse. In die tijd werd ik zwanger en beviel van een tweeling - een verrassing in duplo, die ik alleen heb opgevoed omdat de vader een houding had van 'wie het krijgt, mag het houden' en achter de horizon verdween. Abortus of afstaan voor adoptie was niets voor mij, vandaar dat ze bij me bleven. Deze twee donderstenen, Roger en Paul, waren 15 toen ik mijn man Rob ontmoette.
In die tijd was ik werkzaam in de IT, en Rob is programmeur. Samen hebben we nog twee knullen gekregen, Victor en Oscar.
Voordat we besloten om toch nog samen aan kinderen 'te gaan beginnen' (de oudsten waren het huis al uit), was de afspraak gemaakt dat ik thuis zou blijven tot de jongste (we wilden er 2) 4 jaar oud zou zijn en dus naar de basisschool zou gaan. Onderhand is Oscar 6½, en ik ben nog steeds thuis...
Begrijp me goed, ik voel mezelf níet 'zielig' of zo! Een beetje stuurloos, dat wel. Soms heb ik het idee in een soort vacuüm te leven dat bepaald wordt door de schooltijden van de jongens. Daar komt dan nog bij dat ik maar een erg klein sociaal netwerk heb, geen familie in de buurt heb wonen - en een man voor wie hetzelfde geldt.
Dus ga je je op hobby's storten. Ik ben altijd gek geweest op lezen en had ook een hele wand vol boeken (van vloer tot plafond) toen ik Rob leerde kennen. Aangezien hij zich na verloop van tijd scheel begon te ergeren aan de groeiende hoeveelheid lectuur, ben ik die voorzichtig gaan verkopen via eBay. Tja, dat bleek te lopen, alleen vond meneer dat het zonde was om je goeie geld uit te geven aan een internetwinkeltje, waarbij je per aangeboden artikel ook nog eens extra moest betalen. Dus kwam er een site in tweedehands boeken.
Leuk, maar nu hebben we dus bijna 2x zoveel boeken in huis als toen ik begon op eBay... en de site genereert weinig inkomsten. Het is na 2 jaar nog steeds een uit de hand gelopen hobby.
En nu zijn we weer terug bij het dromen.
Een tijdlang deed ik weinig anders dan lezen - wie appelen vaart, appelen eet en zo. Sommige dingen zetten je dan echter wel aan het denken. En nu ben ik dus aan het dromen.
Yep, DAGdromen.
Wat is dat nou eigenlijk, een dagdroom? Vandaag hoorde ik iemand zeggen dat het eigenlijk een lichte vorm van trance is. Mogelijk. Voor mij is het meer zoiets van mijn gedachten richten op iets wat ik mooi/leuk vind, en dan maar afwachten waar mijn gedachten heendwalen. Het gewoon laten gebeuren, een beetje meedrijven. Heerlijk ontspannend, helemaal als je met je ogen dicht in een tuinstoel in de zon bent geparkeerd!
En weet je wat ik laatst ontdekte? Dat ik gewoon een DOEL moet hebben!
Hmmmmm, een doel... zoals wat?
We hebben het echt niet slecht, met 1 inkomen dat iets boven gemiddeld ligt, een eigen huis en eigen transport, een vouwwagen voor de vakantie en de kinders op sport. Alleen heb je vaak het gevoel dat er méér moet zijn. Meer te beleven, meer te zien, meer mensen te ontmoeten, meer om te onderzoeken, meer om van te houden... gewoon meer.
Wat nu?
Van een vriendin kreeg ik het boek The Secret te leen laatst, en ik had er wat in zitten neuzen. Veel van wat ik las was me al bekend, maar echt fanatiek ermee bezig was ik niet. En die wet van de aantrekkingskracht... leuk, maar werkt dat dan? Voor mij?
Enfin, ik zat daar dus vorige week in de tuin met de oogjes dicht te bedenken waarvoor ik dankbaar was, wat ik heb beleefd waar ik me super bij voelde. Dan ga je in gedachten leuke, blije herinneringen ophalen, en voor je het weet heb je een grijns op je gezicht. Dat voelde lekker! ...
Heeeee...
Dat was een eye-opener, zeg! Probeer het maar eens, voor je het weet komt de zon achter de wolken van je slechte bui vandaan en zit je te glimlachen.
Ik ben daarna eens gaan grasduinen op het internet en kwam van alles tegen over positief denken. Nou heb ik dat jaren geleden al geprobeerd, maar het bleek niks voor mij te zijn. Beter gezegd: ik wist niet hoe ik het voor mij kon laten werken.
Ho even, tikkie terug, Jaap. Hoe ben je ook alweer aan je vent gekomen?
Oeps...
Jullie moeten weten dat ik Rob 'aangetrokken' heb door tegen mezelf te blijven herhalen dat de juiste partner nu naar me toekomt. En verdomd: het werkte!
Maar even alle gekheid op een stokje: ik begin te geloven dat zo'n 'bewuste' dagdroom met een doel dus wel degelijk kan werken. Vandaar ook de titel "Mijn dromen zijn geen bedrog..." - ik wil ze werkelijkheid maken!
In The Secret kom je vele Amerikaanse grootheden tegen. Eén daarvan is Joe Vitale. Ik heb een eBook van hem gedownload en kwam daar iets tegen dat me de bekende 'schop onder de kont' gaf. In het kort komt het erop neer dat je dus van je kont áf moet komen, wil je iets bereiken. 'Many people forget the action. It's even there, in the Law of AttrACTION'. Doinnnggg...
Of je een klap voor je kop krijgt.
Een doel dus. Goh, hoe ga je dat nou weer aanpakken? Ik heb me letterlijk eens achter de oren gekrabt. Al jaren weet ik uitstekend wat ik NIET wil, net als het gros van de mensen, denk ik. Maar bepaal nou maar eens wat je WEL wilt... da's makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik ben om te beginnen maar eens gaan bedenken wat ik leuk vind. En dan heb ik het niet over wéér een hobby, maar een herinnering 'met een gouden randje', zoals mijn trouwdag, onze huwelijksreis naar de Dominicaanse Republiek, de geboorten van mijn zoons...
Nog een keer trouwen, nog een kind erbij... dat leken me niet zulke beste ideeën. Maar nog een bezoek aan de Dominicaanse Republiek - dáár kon ik me wel in vinden!
Mijn droom (doel) is om nog dit jaar met 8 mensen 3 weken naar de Dominicaanse Republiek te gaan en daar Kerst en Oud en Nieuw door te brengen.
Zoals eerder opgemerkt, we hebben het echt niet slecht, maar om nou zomaar even een tropische vakantie te boeken - da's andere koek.
En daar komt dan de actie om de hoek kijken. Als je iets echt wilt, kun je niet op de bank (of in de tuin) blijven zitten, positief denken, en verwachten dat het geld (of andere middelen) wel naar je toekomt waaien. Je moet iets doen.
De vraag is alleen: wat?
Ik ben eens gaan inventariseren wat mijn talenten zijn:
- ik spreek vloeiend Engels (bijles geven)
- iets minder vloeiend Frans (idem)
- ben een uitstekende kok
- kan voetmassages geven
- kan magnetiseren
- kan schrijven
Mogelijk heb ik nog veel meer talenten, oftewel eigenschappen die anderen nodig hebben (en die dus te verzilveren zijn), maar die voor mij zo gewoon zijn, dat ik er niet eens bij stilsta.
Zoiets als dat ik mezelf vaak een 'lui beest' noem, maar dan in positieve zin: ik verzet liever één keer een berg werk om iets goed te organiseren en dat ik daarna de zaak fluitend afkan, dan dat ik iedere keer alles opnieuw van begin af aan moet doen.
En nu zijn we dan beland bij de reden waarom ik deze blog ben begonnen. Graag zou ik reacties krijgen. Iedereen die meedenkt, met suggesties komt of anderszins zijn/haar gedachten wil delen, is van harte welkom en bij deze reeds bedankt!
Alexandra
Abonneren op:
Posts (Atom)