Mijn dromen zijn geen bedrog...

... maar dromen. Een zinnetje dat ik ooit eens ergens heb gelezen en dat is blijven hangen. Maar wat is een droom nou eigenlijk?

Om eerlijk te zijn, ik weet er erg weinig van. Er zijn hele studies gedaan naar wat er allemaal gebeurt tijdens je slaap, wat voor soort slaap enz. enz., maar dat is eigenlijk niet wat ik hier bedoel. Waar het mij om gaat is de DAGDROOM, oftewel 'wat zou ik graag doen als...' Vul maar in.

Ken je dat gevoel? Dat je je eigenlijk een beetje verloren voelt, 'geleefd te worden' in plaats van zelf te leven, geen duidelijk doel voor ogen, wel een overvloed aan tijd maar niet genoeg geld om ervan te genieten?

Ik zal mezelf eerst eens voorstellen, dan hebben jullie een beter idee welke malloot hier zit te schrijven.
Alexandra is de naam, momenteel 51 jaar, moeder van 4 zoons, getrouwd, huisvrouw. Dat is uiteraard niet altijd zo geweest.
Na mijn opleiding bij Schoevers ben ik een fiks aantal jaren werkzaam geweest als secretaresse. In die tijd werd ik zwanger en beviel van een tweeling - een verrassing in duplo, die ik alleen heb opgevoed omdat de vader een houding had van 'wie het krijgt, mag het houden' en achter de horizon verdween. Abortus of afstaan voor adoptie was niets voor mij, vandaar dat ze bij me bleven. Deze twee donderstenen, Roger en Paul, waren 15 toen ik mijn man Rob ontmoette.
In die tijd was ik werkzaam in de IT, en Rob is programmeur. Samen hebben we nog twee knullen gekregen, Victor en Oscar.
Voordat we besloten om toch nog samen aan kinderen 'te gaan beginnen' (de oudsten waren het huis al uit), was de afspraak gemaakt dat ik thuis zou blijven tot de jongste (we wilden er 2) 4 jaar oud zou zijn en dus naar de basisschool zou gaan. Onderhand is Oscar 6½, en ik ben nog steeds thuis...

Begrijp me goed, ik voel mezelf níet 'zielig' of zo! Een beetje stuurloos, dat wel. Soms heb ik het idee in een soort vacuüm te leven dat bepaald wordt door de schooltijden van de jongens. Daar komt dan nog bij dat ik maar een erg klein sociaal netwerk heb, geen familie in de buurt heb wonen - en een man voor wie hetzelfde geldt.
Dus ga je je op hobby's storten. Ik ben altijd gek geweest op lezen en had ook een hele wand vol boeken (van vloer tot plafond) toen ik Rob leerde kennen. Aangezien hij zich na verloop van tijd scheel begon te ergeren aan de groeiende hoeveelheid lectuur, ben ik die voorzichtig gaan verkopen via eBay. Tja, dat bleek te lopen, alleen vond meneer dat het zonde was om je goeie geld uit te geven aan een internetwinkeltje, waarbij je per aangeboden artikel ook nog eens extra moest betalen. Dus kwam er een site in tweedehands boeken.
Leuk, maar nu hebben we dus bijna 2x zoveel boeken in huis als toen ik begon op eBay... en de site genereert weinig inkomsten. Het is na 2 jaar nog steeds een uit de hand gelopen hobby.

En nu zijn we weer terug bij het dromen.
Een tijdlang deed ik weinig anders dan lezen - wie appelen vaart, appelen eet en zo. Sommige dingen zetten je dan echter wel aan het denken. En nu ben ik dus aan het dromen.
Yep, DAGdromen.

Wat is dat nou eigenlijk, een dagdroom? Vandaag hoorde ik iemand zeggen dat het eigenlijk een lichte vorm van trance is. Mogelijk. Voor mij is het meer zoiets van mijn gedachten richten op iets wat ik mooi/leuk vind, en dan maar afwachten waar mijn gedachten heendwalen. Het gewoon laten gebeuren, een beetje meedrijven. Heerlijk ontspannend, helemaal als je met je ogen dicht in een tuinstoel in de zon bent geparkeerd!
En weet je wat ik laatst ontdekte? Dat ik gewoon een DOEL moet hebben!

Hmmmmm, een doel... zoals wat?
We hebben het echt niet slecht, met 1 inkomen dat iets boven gemiddeld ligt, een eigen huis en eigen transport, een vouwwagen voor de vakantie en de kinders op sport. Alleen heb je vaak het gevoel dat er méér moet zijn. Meer te beleven, meer te zien, meer mensen te ontmoeten, meer om te onderzoeken, meer om van te houden... gewoon meer.

Wat nu?
Van een vriendin kreeg ik het boek The Secret te leen laatst, en ik had er wat in zitten neuzen. Veel van wat ik las was me al bekend, maar echt fanatiek ermee bezig was ik niet. En die wet van de aantrekkingskracht... leuk, maar werkt dat dan? Voor mij?

Enfin, ik zat daar dus vorige week in de tuin met de oogjes dicht te bedenken waarvoor ik dankbaar was, wat ik heb beleefd waar ik me super bij voelde. Dan ga je in gedachten leuke, blije herinneringen ophalen, en voor je het weet heb je een grijns op je gezicht. Dat voelde lekker! ...

Heeeee...
Dat was een eye-opener, zeg! Probeer het maar eens, voor je het weet komt de zon achter de wolken van je slechte bui vandaan en zit je te glimlachen.
Ik ben daarna eens gaan grasduinen op het internet en kwam van alles tegen over positief denken. Nou heb ik dat jaren geleden al geprobeerd, maar het bleek niks voor mij te zijn. Beter gezegd: ik wist niet hoe ik het voor mij kon laten werken.
Ho even, tikkie terug, Jaap. Hoe ben je ook alweer aan je vent gekomen?
Oeps...
Jullie moeten weten dat ik Rob 'aangetrokken' heb door tegen mezelf te blijven herhalen dat de juiste partner nu naar me toekomt. En verdomd: het werkte!

Maar even alle gekheid op een stokje: ik begin te geloven dat zo'n 'bewuste' dagdroom met een doel dus wel degelijk kan werken. Vandaar ook de titel "Mijn dromen zijn geen bedrog..." - ik wil ze werkelijkheid maken!

In The Secret kom je vele Amerikaanse grootheden tegen. Eén daarvan is Joe Vitale. Ik heb een eBook van hem gedownload en kwam daar iets tegen dat me de bekende 'schop onder de kont' gaf. In het kort komt het erop neer dat je dus van je kont áf moet komen, wil je iets bereiken. 'Many people forget the action. It's even there, in the Law of AttrACTION'. Doinnnggg...
Of je een klap voor je kop krijgt.

Een doel dus. Goh, hoe ga je dat nou weer aanpakken? Ik heb me letterlijk eens achter de oren gekrabt. Al jaren weet ik uitstekend wat ik NIET wil, net als het gros van de mensen, denk ik. Maar bepaal nou maar eens wat je WEL wilt... da's makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik ben om te beginnen maar eens gaan bedenken wat ik leuk vind. En dan heb ik het niet over wéér een hobby, maar een herinnering 'met een gouden randje', zoals mijn trouwdag, onze huwelijksreis naar de Dominicaanse Republiek, de geboorten van mijn zoons...
Nog een keer trouwen, nog een kind erbij... dat leken me niet zulke beste ideeën. Maar nog een bezoek aan de Dominicaanse Republiek - dáár kon ik me wel in vinden!

Mijn droom (doel) is om nog dit jaar met 8 mensen 3 weken naar de Dominicaanse Republiek te gaan en daar Kerst en Oud en Nieuw door te brengen.

Zoals eerder opgemerkt, we hebben het echt niet slecht, maar om nou zomaar even een tropische vakantie te boeken - da's andere koek.
En daar komt dan de actie om de hoek kijken. Als je iets echt wilt, kun je niet op de bank (of in de tuin) blijven zitten, positief denken, en verwachten dat het geld (of andere middelen) wel naar je toekomt waaien. Je moet iets doen.
De vraag is alleen: wat?

Ik ben eens gaan inventariseren wat mijn talenten zijn:
- ik spreek vloeiend Engels (bijles geven)
- iets minder vloeiend Frans (idem)
- ben een uitstekende kok
- kan voetmassages geven
- kan magnetiseren
- kan schrijven
Mogelijk heb ik nog veel meer talenten, oftewel eigenschappen die anderen nodig hebben (en die dus te verzilveren zijn), maar die voor mij zo gewoon zijn, dat ik er niet eens bij stilsta.
Zoiets als dat ik mezelf vaak een 'lui beest' noem, maar dan in positieve zin: ik verzet liever één keer een berg werk om iets goed te organiseren en dat ik daarna de zaak fluitend afkan, dan dat ik iedere keer alles opnieuw van begin af aan moet doen.

En nu zijn we dan beland bij de reden waarom ik deze blog ben begonnen. Graag zou ik reacties krijgen. Iedereen die meedenkt, met suggesties komt of anderszins zijn/haar gedachten wil delen, is van harte welkom en bij deze reeds bedankt!

Alexandra